Verliefd zijn is het allerleukste wat er is! (Tenminste, als het wederzijds is.) Die heerlijke vlinders, de tomeloze energie en een never-ending smile op je  gezicht. Maar verliefd zijn is ook retespannend, eng en kwetsbaar. Vindt die ander jou net zo leuk? Ook met je just-out-of-bed look, als je even chagrijnig bent, of een slecht moment hebt? Ook Charlotte wordt enorm verliefd, maar -klein detail- wel op het moment dat ze midden in haar chemotraject zit. En dat is doodeng. 

Het klinkt als een goede tagline voor een leuke romcom Charlotte. Rock bottom zitten en dan een ontzettend leuke liefde tegenkomen. Maar real life is vaak net iets anders dan een film. Hoe ging dat bij jou?
“Nou, het begon in ieder geval al anders. Ik ontmoette Mitch een paar weken voor mijn diagnose.  Op een terugkerende longontsteking die af en toe de kop op stak na, had ik nog helemaal geen  signalen dat er meerdere tumoren in mijn lijf groeiden. Mitch en ik komen beiden uit hetzelfde  dorp dus we kenden elkaar wel van naam en van gezicht maar hadden elkaar nog nooit echt  gesproken. Tot we op een avond samen in de kroeg belandden en uren achter elkaar hebben zitten kletsen. Die avond voelde ik al wel kriebels en kreeg ik het idee dat hij mij ook wel leuk vond.”

Hoe ging het toen verder?
“We hebben nummers uitgewisseld en als echte gen Z’ers dus we hebben wekenlang geappt. Ik kreeg wéer een longontsteking en vertelde dat aan Mitch. Hij was ontzettend lief en  attent en vroeg me regelmatig hoe het ging. Toen ik een maand later de diagnose lyfmeklierkanker kreeg besloot ik Mitch een appje te sturen met het nieuws. We probeerden al een tijdje een date  te plannen, maar dat heb ik afgekapt.

Hoe reageerde Mitch daarop?
“Hij was het er gelukkig niet mee eens en zei meteen: ‘In een normale situatie weet je ook niet wat  er morgen gebeurt. Laten we het dag per dag bekijken en jij kunt aangeven wanneer we  afspreken.’ Dat vond ik zo stoer en wijs van hem, dus daar ben ik keihard voor gevallen”

Hoe waren jullie dates?
“Je wilt natuurlijk dat iemand je altijd van je beste kant ziet tijdens het daten. Niet echt handig als  je hartstikke ziek bent. Ik wilde absoluut niet dat Mitch mij als patiënt zag, dus spraken we alleen  af op goede dagen. Lag ik een dag eerder nog als een ziek vogeltje op de bank, op de dag van de  date haalde ik alles uit de kast. Leuke kleding aan, pruik en make-up op. Alles om ervoor te  zorgen dat hij Charlotte zag, en niet de patiënt.”

Dat kan ik me heel goed voorstellen. Maar als er zoveel gaande is in je leven, kun je dan je ‘normale en zieke’ kant wel goed van elkaar scheiden? Of is het altijd een menage á trois?  “Dat viel eigenlijk hartstikke mee. Uiteraard vroeg Mitch altijd hoe het met me ging en hoe ik me  die dag voelde, maar verder was kanker niet per se een onderwerp van gesprek. Heel soms kwam de kanker op die dates om de hoek kijken als ik me ineens misselijk of moe voelde, maar over het  algemeen was ik tijdens de dates gewoon de oude Charlotte. Dat was heerlijk.”

Chemo heeft enorm veel bijwerkingen en werkt over het algemeen niet libido verhogend. Had jij wel behoefte aan seks?
“Ja, mijn libido is nooit weggeweest. Toch vond ik seks echt wel een ding, want ik vond het echt  gewoon doodeng om mezelf bloot te geven. Door de behandelingen is mijn uiterlijk helemaal  veranderd. Ik werd kaal, ik ben een aantal kilo aangekomen en voelde mij door alle bijwerkingen  vaak helemaal niet comfortabel in mijn eigen lichaam. Alles voelt dan zo ontzettend kwetsbaar.  Daardoor vroeg ik me wel regelmatig af: ‘Kan ik me nu wel openstellen in deze kwetsbare fase  van mijn leven?’ Ik durfde alleen seks te hebben met mijn pruik op.”

Inmiddels wonen jullie samen. Dan kun je je toch niet blijven verstoppen achter een pruik. Hoe doe je dat nou?
“Dat was best ingewikkeld. Ik sliep de eerste weken altijd met mijn pruik op, maar dat is echt niet  te doen. Werd ik weer wakker terwijl mijn pruik achterstevoren op mijn hoofd zat. Dat was dus  geen succes. Daarna stapte ik een tijdje altijd met mijn pruik op in bed, maar wachtte ik net zo  lang totdat Mitch in slaap viel. Dan deed ik mijn pruik af en kon ik ook in slaap vallen. Ik zorgde er  altijd voor dat ik voor hem wakker werd en zette dan mijn pruik weer op. Zo zorgde ik er toch voor  dat hij mij nooit zonder pruik zag.”

Haha, Charlotte. Ik weet dat het helemaal niet grappig is, maar ik zie het gewoon helemaal voor me. Dat is toch niet te doen zo? Wanneer was het eerste moment dat hij je zonder pruik zag?
“Dat was in de zomer na mijn behandeling. Het was warm en daardoor zat die pruik echt niet  lekker. ‘Doe dat ding gewoon af,’ zei Mitch. Dat had hij al wel eerder gezegd, maar ik vond het  echt een van de ergste dingen van alles, dat kaal zijn. Dus ik durfde dat nooit. Tot dat moment kwam. Ik voelde me zonder pruik wel heel kwetsbaar, maar Mitch vond het totaal geen probleem.”

Wat voor rol speelt kanker in jullie relatie?
“Onze relatie is een stuk sneller serieus geworden. We zijn na twee maanden al samen gaan  wonen. Dat is iets wat ik vroeger nooit gedaan zou hebben. Maar door de confrontatie met kanker ben ik veel impulsiever geworden. Het voelde goed en ik had vooral zin om met Mitch samen te  zijn, dus fuck it. Waarom niet?” 

Hoe kijk je naar een toekomst samen? Durf je dat überhaupt?
“Vooruit kijken is best wel een ding voor mij. Na een confrontatie met een levensbedreigende ziekte kijk je toch anders naar de toekomst. Ik heb best een sterke kinderwens en gek genoeg  spraken we (ergens voor de grap) met een aantal vriendinnen tegen elkaar uit dat we samen op  onze 27e zwanger willen worden. Ik snapte uiteraard toen ook wel dat dit helemaal niet zo te plannen is, maar nu besef ik me dat nog meer. En ik voel ook wel: wat als ik onvruchtbaar blijk te zijn en Mitch zijn kinderen niet kan dragen? Dat vind ik echt een heel naar idee.

Voor Mitch is het nog een stuk ongrijpbaarder. Hij merkt niet dat ik geen cyclus heb en het hele vruchtbaarheidsvraagstuk is voor hem dan ook een beetje abstract. Bovendien heb ik vlak voor  mijn eerste chemobehandeling mijn eitjes laten invriezen. Dus dat geeft mij nu wel een fijn gevoel.  We hebben altijd nog iets achter de hand mocht mijn cyclus niet terug komen.” 

Krijg je begeleiding bij dit vraagstuk?
“Het is een van de eerste vragen die ik kreeg na mijn diagnose: ‘Heb je een kinderwens?’ En ja, ik  heb een sterke kinderwens. Daarom wilde ik graag mijn eitjes invriezen via IVF. Dat leverde wel  wat discussie op met mijn ouders. Een IVF-traject betekende namelijk ook uitstel van de chemobehandeling. Mijn ouders vonden het te spannend om daar lang mee te wachten, maar ik  ben toch bij mijn gevoel gebleven. Daar ben ik heel blij om en zij inmiddels ook.”