Debby is net moeder geworden van haar jongste zoontje Jimmy wanneer ze een bult in haar borst voelt. Een echo en mammografie leveren niks op, maar Debby voelt aan alles dat er iets niet klopt. Ze vraagt een second opinion aan, en dan volgt de diagnose: borstkanker. En erger nog — er blijken uitzaaiingen te zijn. De ziekte is niet meer te genezen.

We spreken Debby een jaar na die allesbepalende dag.

Debby, morgen is het precies een jaar geleden dat je de diagnose kreeg. Wat doet zo’n datum met je?
Eigenlijk niet zoveel. Ik ben er niet emotioneel onder; het is voor mij geen beladen dag. Ik ben vooral dankbaar dat ik er nog ben en dat ik me goed voel.

Kun je ons meenemen naar dat moment, een jaar geleden?
Op 4 juni 2024 kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Een paar dagen later volgde het nieuws dat het was uitgezaaid naar mijn botten en lever. In totaal zaten er vier uitzaaiingen, en bij drie is de grens voor een genezende behandeling. Voor mij was dat dus geen optie meer.
De behandeling was eigenlijk vrij simpel. Ik kreeg een recept mee voor antihormoontherapie, en dat was het. Ineens zat ik in een palliatief traject, maar ik hoefde me drie maanden lang niet meer te melden in het ziekenhuis. Dat was echt een bizarre gewaarwording.

Hoe ben je daarmee omgegaan?
Hoewel ik me helemaal niet ziek voelde, ben ik direct gestopt met werken. Ik voelde: ik moet hier de tijd voor nemen. Vanaf dat moment plan ik standaard twee ‘Debby-dagen’ per week in. Dagen die helemaal om mij draaien, waarin ik mediteer, ademhalingsoefeningen doe, naar de psycholoog ga, lees, schrijf of gewoon even niks hoef. Op die dagen is er ruimte voor angst, boosheid en verdriet. Dat helpt mij enorm.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Hoe kijk je terug op dit jaar?
Met heel veel dankbaarheid. Het jaar begon pittig, met het ene slecht-nieuwsgesprek na het andere. Eerst de diagnose, toen het nieuws dat het ongeneeslijk was, en vervolgens bleek bij de eerste controle dat de antihormoontherapie niet aansloeg. Dat was wel echt een klap.
Samen met mijn oncoloog besloot ik toen om te starten met chemotherapie. Er waren nog andere opties, maar ik voelde aan alles dat dit de beste stap was. Tot nu toe gaat dat goed, maar je weet natuurlijk nooit hoe lang.

Hoe is het om te leven met het idee dat je ziek blijft?
Eigenlijk gaat dat best goed. Over het algemeen voel ik me hartstikke goed en ik ben trots op mijn lijf. Ik ben niet bang om dood te gaan. Ik denk dat het een sereen en vredig moment is waarop je je volledig overgeeft. Waar ik wél bang voor ben, is een pijnlijke fase vooraf en het idee dat ik mijn kinderen en man moet achterlaten.

Bereid je jezelf en je gezin daarop voor?
Een beetje. Mijn zoontje Revi is nu 4,5 en stelt af en toe vragen over de dood. Dan zeg ik: “Iedereen gaat dood, mensen en dieren. Dat hoort bij het leven. Maar ik ga nu nog niet dood.” En dan is het voor hem weer goed.
Ik vind dat er een enorm taboe rust op de dood, en dat is zonde. Niemand is onsterfelijk. Daarom had ik laatst ook een gesprek met een uitvaartondernemer. We bespraken drie onderwerpen: het vervoer, de sfeer van de uitvaart en hoe je kinderen erbij kunt betrekken. Zij gaf me mooie tips, bijvoorbeeld kinderboeken over dit onderwerp. Die titels heb ik opgeslagen voor later. Dat geeft me rust.

Je noemde eerder de dieptepunten, maar wat waren de hoogtepunten van het afgelopen jaar?
Mijn gezin, familie en ik hebben zoveel liefde gekregen. Dat is echt magisch. Zoveel kaartjes, bloemen en cadeautjes… soms zelfs een beetje te veel. Maar het mooiste is misschien wel dat iedereen om ons heen anders in het leven is gaan staan. We beseffen allemaal dat het leven eindig is, en daardoor genieten we intenser en maken we bewustere keuzes. We doen zoveel leuke dingen samen. Maar het absolute hoogtepunt was onze bruiloft.

Ja, dat was een enorme verrassing hè? Vertel!
Absoluut! Mijn moeder, vriendinnen en zusje hadden mij opgegeven voor het programma De Beste Wensen. Ze wisten dat ik nog heel graag wilde trouwen. Achter mijn rug om werd alles geregeld: van de locatie tot mijn jurk en de gastenlijst. Mijn vriend moest natuurlijk ook ‘ja’ zeggen, en gelukkig deed hij dat.
Op de dag zelf lokte een vriendin me met een smoes naar een restaurant. Daar stonden ineens de presentator, mijn zus en nog veel meer bekenden. Ik had geen idee! Op die dag werd ik ten huwelijk gevraagd, koos ik mijn droomjurk en trouwde ik voor al mijn lieve vrienden en familie. Het was echt het mooiste moment van het afgelopen jaar. Het was een jaar dat ik, hoe gek het ook klinkt, niet had willen missen.

Wat fijn dat het je lukt om ook de mooie kanten van het leven te blijven zien en voelen. Hoe doe je dat?
Door keuzes te maken die voor mij, en voor mijn gezin, belangrijk zijn. Ik wil bewust omgaan met de tijd die ik heb, en doe dus echt alleen activiteiten waar ik energie van krijg. Daardoor gebeuren er heel veel mooie, positieve dingen.

Hoe belangrijk is de juiste zorg daarbij?
Heel erg belangrijk. Ik zoek altijd naar zorg die passend is voor wat ik nodig heb. Dat betekent dat mijn oncoloog en verpleegkundig specialisten passen bij mijn kijk op behandeling, en dat we dit echt samen doen. Ook buiten het ziekenhuis heb ik een zorgteam dat bij me past. Ik ga naar de acupuncturist, oncologisch fysiotherapeut, psycholoog en sinds kort ook naar een seksuoloog. Niet omdat mijn seksleven slecht is, maar juist omdat ik dat goed wíl houden. Dus daar besteed ik bewust aandacht aan. Ik doe er gewoon alles aan om ervoor te zorgen dat het goed blijft gaan — en dat ik hopelijk nog heel veel jaren zo door mag gaan.

Wat zou je anderen willen meegeven die in een soortgelijke situatie zitten?
Niemand heeft morgen beloofd. Maak de keuzes die goed zijn voor jou (en voor jouw gezin). Alleen daar komen lichtpuntjes uit — en die heb je nodig om te kunnen leven!